Песни, Списание „Чудна шума“
Напиши коментар

Водо-пат

од Тања Аждаја

Стои мала капка на јаболков лист
и сонува да стане водопад чист.
 
Полека се лизга, почнува да паѓа
и сонува како во млаз нов се раѓа.
 
Запира, се тетерави, за лист се држи
дур ветрот ја колеба и низ гранки ’ржи.
 
„Вода сум, паѓам, но водопад не сум -
нит реки раѓам, нит полна со бес сум. 
Никогаш езеро не ќе видам јас,
ни море, ни река со жуборлив глас.“
 
Облак ја слушна бескрајната тага 
па испрати дожд до капката драга.
Ја пречека земја со сласт за влага
во нивата под дрвената снага.
 
Заробена помеѓу грутки и трева,
сал поглед кон небото капката крева.
 
„Никогаш нема в река да идам
и водопад в шума јас да бидам.“
 
Сонцето го виде тој плач тажен
и без никому нешто да каже 
зрак испрати од небо – ко јаже
до земјата – на разговор важен.
 
И пред да каже и друг таговен збор,
капката испари до облаков двор.
 
А облакот, со дождовни капки преполн,
се истури над шумата за час неполн.
 
Дур леташе така в дождовниот строј
и чекаше пак нов со земјата спој,
се најде со бранови бесни во бој
и заита напред ко пчелка во рој.
 
А таму, ко гостин што дошол на бал,
ја прими водопадот – шумскиот крал
и како по тобоган – строго, без жал,
ја фрли кон дното ко бескраен шал.

илустрација: Елена Митреска


Прочитај повеќе за патот на водата ТУКА.


Од истата авторка:

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s